Caleidoscoop
 
Hersenspinsels
 
 
 
Hersenspinsels
 
Ik lig in mijn bed en denk...
Ik denk
dat jij denkt dat ik te veel denk...
En ik denk
dat jij denkt dat ik dat beter aan een paard kan overlaten
omdat men zegt dat hij een veel groter hoofd heeft
ik kijk mijn paard aan, maar die schudt zijn hoofd
en kijkt meewarig terug
Hij slaat zijn vleugels uit en laat mij peinzend achter...
 
Ik denk
dat mijn paard denkt dat ik beter kan stoppen met denken
Ik denk
dat mijn paard gelijk heeft.
Dat hij denkt, níet denken maar doen
Ik denk
dat ik even niet meer wil denken
 
Ik denk
dat mijn wezen weet, dat dit denken niet opschiet
Ik denk
dat mijn wezen weet, dat ik beter af kan dalen in mezelf
Ik denk
dat dat een goed idee is, maar dat lukt nou eenmaal even niet
Ik denk
misschien kan ik deze gedachten opschrijven, dan hoef ik ze niet meer te denken
Ik denk
dat dat een goed idee is...
 
Dan doe ik het licht uit en denk dat ik nu rustig weer kan gaan slapen
ik zak in mezelf, kom tot rust en ik weet, de eerstkomende uren hoef ik niet te denken
 
 
 
 
 
Gedachten

Gedachten tollen heen en weer
Het wordt steeds groter, er komen er steeds meer
Wanhopig wordt je er bijna van
En ze zorgen dat je echt niet slapen kan

Hoe krijg je die denkkap toch uitgezet?
Het best met een hamer, maar misschien toch maar beter
met een tablet
Met je aandacht naar je voeten, dat klinkt ook altijd goed
Maar door al die gedachten weet je bijna niet
hoe dat moet
  
Want je aandacht wordt volledig door die gedachten
in beslag genomen
Waardoor je heel moeilijk bij je voeten kunt komen
Dan maar uit bed, misschien knap je daar van op
Of gaan ze al schrijvend weg uit je kop!

Dat zo iets je zo in zijn macht hebben kan
Daar wordt je toch droevig en moedeloos van
En het ergste is, je doet het jezelf aan
Gooi ze toch weg, ‘t is tijd om slapen te gaan!!
 
 
 
 
Druk doende te zijn geweest met al dat werk
met anderen en vooral voor anderen
was ik vergeten hoe te leven,
bij leven dacht ik aan
actie, projecten, doelen behalen
gaan van a naar b, en samen doen,
gezakt in pijn in dit lichaam
in gedachten, emotie
is er geen ruimte voor mijzelf
geeft het gevoel dat
pijn het hele leven is
dat gedachten absoluut zijn
dat emotie alles is
het laat geen ruimte voor
lichtheid, plezier
het onverwachte, het onbekende
 
en toen dat alles niet meer zo buiten mij nodig was
ging ik het verplaatsen naar binnen
en vond dat daar nog een hoop moest gebeuren
en maakte ik van mijzelf een project
lang is het leven mij ontglipt
of was ik uit het leven geglipt
teruggetrokken in een toren van ivoor
onraakbaar,  dacht ik toen
nu weet ik wel beter
ligt mijn toren in gruzelementen
zijn er nauwelijks schuilplekken meer
voel ik mij soms naakt en weerloos in dit leven staan
enkel mijn voeten als ankerpunten

wat gisteren vertrouwd was, zegt vandaag niets meer
was gisteren nog lekker was en vol genot
zegt nu het lichaam nee en verteert het niet langer meer
wie of wat gisteren nog boeiend was
heeft nu zijn glans verloren

zo wordt mijn wereld leger en leger
en tegelijk gist het van leven
maar nog zonder vorm
een leven dat enkel vraagt
mij er nu eens niet mee te bemoeien
maar alleen te openen, open te staan
voor wat het voor mij ontvouwt
mij wel te laten voelen
wat van belang is en wat niet
wanneer actie nodig is
en wanneer ik in alle rust
een puzzeltje kan leggen
een dutje kan doen
mijn steekjes kan maken
 
ik hoef echt helemaal niets
wat een ruimte, wat een heerlijkheid
zomaar kunnen zakken
in helemaal niets.
 
 
 
Mijn innerlijk kompas
 
Als kind kon ik er blind op varen
zonder alles te hoeven verklaren
De jaren daarna werd ie te weinig geraadpleegd
door het denken onder de tafel geveegd
Totdat die punten door de denkkap prikte
en niet snapte dat ik zo lang slikte
 
Maar eenmaal weer aangeraakt is er geen weg terug
en kwam ik erachter dat:
opnieuw kompaslezen gaat toch niet zo vlug!
weer leren varen op de innerlijke koers,
maar je eigen richting kiezen heeft ook wel iets stoers.
Het valt zeker niet altijd mee de goede weg te bepalen
als die denkkap weer aan je oren trekt
om zijn gelijk te halen
wordt het noord-west of iets er tussenin
het wezenskompas geeft de goede richting
en dan krijgt het denken niet zijn zin
 
 
 
In spin...
 
ik zag drie kinderen touwtje springen, ach wat gaat dat fijn
van binnen gaat mijn wezen trillen: springen zal het zijn!
Maar dan begint mijn hoofd te malen: ' je bent oud, dat doe je niet',
en schuchter loop ik maar naar huis, ik voel me naar en heb verdriet
 
Zal ik ooit eens weten, hoe het is om oh zo jong en vrij te zijn?
zou ik durven als een kind: te springen en mezelf te zijn?
In spin, de bocht gaat in....., uit spuit, de bocht gaat uit...
geen mens weet wat ik nodig heb, dan neem ik plots een kloek besluit
 
Ik trek de stoute schoenen aan, ik ga op pad en ga eruit!
ik pak mijn hand en ga op weg naar vele mooie dingen
en wanneer ik die drie kinderen zie, kan ik me niet bedwingen
in spin, de bocht gaat in....., uit spuit, de bocht gaat uit
 
't is prettig met je kennis te maken
mijn grote vrolijke schavuit!
 
 
 
 
TO DO OR NOT TO DO?

Vroeger dacht ik: als ik nou maar zus of zo of dit of dat,
dan ben ik er, dan ben ik klaar.
Maar, het is raar, want daar blijkt niks van waar!
Bij al die items die op mijn ‘to do’ lijst prijken,
hoef ik de eindstreep niet te bereiken.
 
Ik hoef mijn mouwen niet meer op te stropen,
niet meer op goedkeuring te hopen.
Hoe dan verder, wat dan nu, zei Pichegru?
Wanneer het oude heeft afgedaan, wat is dan de beste weg om in te slaan?
Hoe ontsnap ik uit de denkgevangenis, met zijn nimmer aflatende bemoeienis??
Als je bent opgevoed met: ‘ inspanningen worden beloond',
dan wordt ontspannen toekijken weggehoond.
 
Je mag geen rustige toeschouwer zijn, zeggen de oude boeken,
want dan luister je naar de duivel, dat is vloeken.
Er mag niet worden afgezakt, er dient steeds flink te worden aangepakt.
Maar het voelt zo lekker en fijn om bij de rust van mijn wezen te zijn.
Zo zalig om me nu eens niet schuldig te voelen,
nu eens niet te jagen achter allerlei doelen.
Ik durf steeds meer te luisteren naar wat dat kleine stemmetje mij in wil fluisteren.
‘Accepteer jezelf helemaal, lieve mens, volg je verlangen, volg je wens.’
Ik hoef alleen alles steeds verder te onderzoeken zonder raadgevingen,
zonder hoogdravende boeken.
 
En door meZelf te laten gaan kan ik doordringen in de wortels van het bestaan.
 
 
  
 
   terug