Caleidoscoop
 Kerstgedachten?
 
De reclamespotjes hebben al in verleidelijke beelden gegoten,
dat kerst eraan komt: dat er weer moet worden genoten!
Versieringen in alle mogelijke vormen en kleuren
en geschenken van Douglas in heerlijke geuren,
de mediamarkt die zich aanprijst als dè geschikte plek,
om van voordeel te profiteren en doe je ’t niet dan ben je wel gek
 
En dan de webwinkels, zijn ze niet een ware zegen?
Mocht je soms denken dat je niets nodig had, dan kom je het daar wel tegen!
Ook niet uit te vlakken: misschien heb je het deze maand al geprobeerd:
en één van de vele tuincentra met een bezoekje vereerd?
Alwaar je je Alice in Wonderland zult wanen
en bevangen door de overweldigende energieën,
houvast moet zoeken aan je karretje, om met knikkende knieën
je toch een weg naar de uitgang te kunnen banen?
Een belevenis waarna weinigen naar buiten komen met in hun hand,
niet meer dan alleen maar een simpele kamerplant!
Ja, waar de één voor geschenken gaat en diep in de buidel tast,
wordt een ander weer met kaartjes of uitnodigingen verrast.
Want ieder jaar zingt men het bekende liedje:
vòor kerst sloof je je uit en mèt kerst geniet je!
 
Dat Jan eigenlijk Piet niet verdraagt,
maakt niet uit: ze worden toch samen te eten gevraagd.
Ook al is ’t zo dat ze elkaar ’t licht in de ogen niet gunnen,
één keer per jaar ‘vrede op aarde’ dat moet toch kunnen??
Een ieder zet zijn beste beentje voor,
maar wie heeft er nu werkelijk door,
dat kerst met goede bedoelingen wordt opgesmukt,
en hij eigenlijk onder de verwachtingen gaat gebukt?
  
Natuurlijk mag Kerst er zijn met heel zijn glamour en glitter,
de cadeautjes onder de boom, de delicatessen en de kruidenbitter.
Maar is het ook niet een goede gelegenheid om te kijken naar je eigen gedrag?
Wie weet ontdek je wel een patroon, dat je voorheen nog niet zag
en maak je met een andere bril op je neus
dit jaar wel een bewustere keus.
 
Want ook al klinkt het misschien vreemd,
in wezen maakt het niet uit wat je onderneemt,
zolang je maar in contact blijft met je eigen natuur,
niet alleen met kerst, maar elke dag en ieder uur.
Dan rust je lekker uit, ‘genietend’ van de extra vrije dagen
en laat je je niet overvoeren, niet overvragen.
Want anders zou er door de cadeautjesjacht en het vele moeten,
toch niemand zijn om het Kind in de kribbe te begroeten?
 
 
 
 
Een Koning is geboren, een ware Vorst...
 
Bevangen
door een groot verlangen
is Jezus weer op reis gegaan
naar een volgend aard bestaan
en vanuit de Zilveren Zee
bracht jij een schat aan ervaring mee...
 
Toen de fluisterstem hem in zijn dromen
vertelde
waarom hij hier naar toe was gekomen
ging hij zijn eerste stappen zetten
om ingewijd te worden in de Geestelijke Wetten
en ook al duurde zijn aardse tijd maar even:
Jezus werd de Weg, de Waarheid en het Leven...
 
Wetend dat het Witte Licht hem zou begeleiden
durfde hij zijn vleugels uit te spreiden
en zich in een pelgrimskleed te hullen
om zijn Taak te gaan vervullen:
Koning worden over de stof: een ware Vorst
zoals uiteindelijk een ieder die naar Wijsheid dorst...
 
Immers:
 
Het Licht dat wordt geboren in de Midwinternacht
is de ontdekking van uw Innerlijke Kracht!
het symboliseert een nieuw begin, een Groots avontuur
dat niet alleen plaatsvindt met kerst
welnee..., het gebeurt op elk moment en in ieder uur
 
Want:
 
dit kind woont in ons binnenste, woont in ons allemaal
en dàt is de betekenis van het Kerstverhaal..!
 
 
 
 Toezeggen
jezelf vastleggen
 
het deed pijn
om slachtoffer van mezelf te zijn
 
binnen ging het wroeten
worstelen, niets meer moeten
 
het blokkeert me om te dromen
ik moet er zo snel mogelijk van af zien te komen
ik stond altijd aan
en wil nu alleen nog voor mezelf gaan
leven in de zilveren glans
dan zing ik, schrijf ik en ik dans
 
als je dan even verder kijkt
wordt het je van binnen aangereikt
een beeld, een woord, een gebaar
en ik word gewaar
de alomtegenwoordigheid van de zilveren zee
neemt me in zijn stroming mee
me mee laten voeren naar het onbekende zijn
tégen de stroom in doet veel meer pijn
 
vaste patronen vaak diep ingesleten
dat je bijna zou vergeten...
aangeleerd gedrag voelt zo gewoon
 voert vaak in je dagelijkse leven de boventoon
 
en ga je aan de roep van je wezen voorbij:
luister naar Mij
Ik loop altijd aan je zij
met je stoffelijke ogen zie je mij niet staan
kijk met je innerlijke blik en zie mij aan
ik trek aan je jasje, wijs de weg die we moeten gaan
durven voor jezelf te staan

ontdekken wie je werkelijk bent
en je jezelf in je Wezen herkent
  
 als ik dan alleen doe wat ik leuk vind
is het alsof er een nieuwe tijd begint
dan hoef ik nergens aan te denken
aan niemand aandacht te schenken
als een vogel zo vrij
vlieg ik aan andermans sores voorbij
 
 
 
 
 Paaszaterdag
 
Op goede vrijdag herdenkt men de kruisiging:
“Het is volbracht!’
En men wacht,
want de zondag brengt de wederopstanding
 
U weet wat er na de dood van Jezus gebeurde:
de aarde brak open en het voorhangsel scheurde.
Er kwam een kracht vrij als een opstekende storm,
waarmee zijn wezen op zoek ging naar een nieuwe vorm.
“Want in uw handen beveel ik mijn geest”.
Het lijden is doorzien, het is voldoende geweest.
 
Toen was het oude verdwenen,
maar het nieuwe nog niet verschenen.
Paaszaterdag is de tijd daar tussen in:
het einde is gekomen, maar er is nog geen nieuw begin.
 
Het is een symbolisch beeld,
van wat er in het leven van ieder speelt.
Een geestelijke wet,
die door de mens vaak buiten de deur wordt gezet.
 
Want uit angst voor de paaszaterdagtocht,
gooit hij oude schoenen niet weg voordat hij nieuwe heeft gekocht!
En alvorens oude inzichten los te laten,
maakt hij eerst een berekening van de kosten en de baten.
Je weet immers wat je hebt en niet wat je krijgt!
Zo wordt er veel geleden,
totdat uiteindelijk de strijd zal zijn gestreden.
 
Want wanneer dan het water de mens tot de lippen stijgt,
hij het oude durft te doorzien, voordat het nieuwe is gekomen,
blijft er niets anders over dan zich mee te laten stromen
en komt hij in het paaszaterdaggevoel terecht.
 
Het oude is verdwenen
en het nieuwe nog niet verschenen.
 
In de Zen-filosofie wordt wel gezegd:
“Als een deur wordt gesloten,
gaat er een nieuw venster open”
Want het einde is zwanger van een nieuw begin
en paaszaterdag is de tijd daar tussenin.
Zonder verwachting, zonder spijt,
alleen een stille ingetogenheid.
Geen houvast, geen zekerheid,
maar wat overwonnen is raakt men nooit meer kwijt…
 
Op stille zaterdag zoekt het wezen een evenwicht
en op Paaszondag zet hij een heel nieuw Pad in het Licht.