Caleidoscoop
 
De keuze is reuze
 
 
Juffrouw Jetje
 Juffrouw Jetje was het beu
en vond zichzelf een beetje sneu.
Want achter ieders troep aan gaan,
dat was voor haar nu wel gedaan.
 
 Hoezo, alwéér een maaltijd koken?
En hou eens op me te bestoken,
over wat je wel of heus niet lust.
Dit moet echt anders!”, riep Jetje op een dag bewust.
 
Maar ja zo’n verandering , hoe doe je dat,
terwijl jij poetst en zij liggen op hun gat?
Ze zijn het namelijk al jaren gewend
dat Juffrouw Jetje hen verwent!
 
Ze schrobt de poepjes uit de plee,
en wie maar wil krijgt verse thee.
De hond en katten hoeven maar te vragen
en daar komt Jetje aangedragen.
 
Ze had het eerst niet in de gaten
dat zij voor anderen zoveel moest laten
 waardoor ze narrig werd en moe,
want aan zichzelf kwam ze niet echt toe.
.
 
Ze somberde zich een ongeluk,
haar hoofd zat vol: het was er te druk
Juffrouw Jetje was ten einde raad
en maakte zich behoorlijk kwaad,
over hoe zij het zover had laten komen
dat haar energie niet meer kon stromen.
 
Ze nam daarom een moedig besluit
en nodigde haar hele gezinnetje uit,
om samen de taken eens te verdelen,
zodat er tijd kwam om meer te kunnen spelen
 
En juffrouw Jetje had nu al pret
over de verf en het stoepkrijt wat ze had klaargezet.
Ze wilde weer gaan tekenen en kleuren
En zo kon het op een dag gebeuren
 dat juffrouw Jetje tegen etenstijd
enorm veel pret had met het krijt.
 
Dat manlief boven de pannen stond
en dochter een rondje ging met de hond
Het was niet eens zo moeilijk om te vragen,
ze had alleen een sprongetje moeten wagen.

Dus eind goed al goed voor dit moment.
Het is nu Jetje die zichzelf eens verwent!
 
 
 
Het zijn de kleine dingen, die het doen.....
 
 
Zodra ze uit het zicht verdwenen zijn, trek ik ten strijde. Uit mijn aanrechtkastje haal ik de ontsmettingsspray.
Uit de bergkast tover ik de zoveelste keukenrol. Alle oppervlaktes waarvan ik vermoed dat ze aangeraakt zijn door man,
dochter, vriendje en vriendinnetjes kuis ik met volle overgave en grote nauwkeurigheid.
De kopjes, de glazen en de schaaltjes zet ik met handschoenen aan in de vaatwasser.
Momenteel maak ik me in huize van Rooij niet geliefd.
Terwijl IK thuis blijf, alleen de straat opga voor een rondje-hondje en mijn boodschapjes in sneltreinvaart bij de lokale super doe, vinden man en kind het geen probleem om af en toe iemand uit te nodigen.
Okay, het is er maar een tegelijk, soms helaas twee. Maar dat is dan ook de limit en dat weten ze. ,,Mam doe niet zo overdreven! Wij kunnen zelf ook nadenken!”. Ja! Maar jullie zitten geen AN-DER-HAL-VE meter uit elkaar! (Waar zijn vriendje en vriendinnetjes en overig bezoek eigenlijk allemaal geweest?!)
In mijn pogingen om het huis zo goed mogelijk coronavrij te houden, voel ik me niet altijd begrepen. Ik ben moegestreden.
Natuurlijk snap ik dat de jeugd elkaar live wil zien. Even lekker genieten samen. Maar moet dit dan ook nog eens bezegeld worden met een spoor van vingerafdrukken, lege chipszakken, halfvolle glazen, gebruikte bakjes, vergeten jassen en pasjes? En waarom moet er perse vandaag maïs in mijn nieuwe pan gepoft worden onder de afzuigkap die ik zojuist helemaal vetvrij heb gemaakt?..
 
 
Terwijl ik dit typ,  hoor ik mijn dochter buiten gieren van het lachen. Dit is me zoveel waard dat ik besluit om het anders te gaan doen. Meer genieten van de kleine fijne dingen. Zoals van onze huismerel die ’s avonds wonderschoon op de nok van onze garage zit te zingen. De geur van verse popcorn, van de zon en van de vroege lente. Van het feit dat we momenteel gezond zijn.
Genieten van de saamhorigheid; want wat doen we het goed in Boxtel!  Dus: UIT dat hoofd en zakken naar de voeten, want dan zal ik wie ik werkelijk ben ontmoeten.
En dat lijkt me een heerlijk vooruitzicht!
 
 
Beloftes zijn killers
 
ik ben er weer ingetrapt. In mijn eigen valkuil nota bene.
Wanneer iemand je ergens voor uitnodigt, of vraagt om iets samen te willen doen, dan voel je in je lijf meteen een Ja of een Nee.
Daar hoef je geen hooggevoelig persoon voor te zijn, een cursus is niet nodig. Bij alle mensen zit dit ingebouwd.
Makkie dus, zou je denken. ‘ Wil je koffie’? Het antwoord hierop kan alleen maar bevestigend of ontkennend zijn. Simpel toch?
Maar zelfs met deze kleine dagelijkse vragen kan ik het mezelf soms moeilijk maken. Ik drink al jaren geen koffie meer.
Maar wanneer ik bij iemand ‘ nieuw’ op bezoek ga en ik zie de koffiekan en de kopjes al op tafel staan, dan zit er in mijn hoofd toch een stemmetje van; ‘ach die vrouw heeft dat speciaal voor mij klaargezet. Wat vervelend wanneer ik niks neem’.
Tegenwoordig durf ik gewoon NEE te zeggen, maar dat stemmetje roert zich stiekem nog steeds.
 
Ander voorbeeld; ‘ Zullen we een keertje samen in de Kampina gaan wandelen? Lekker bijkletsen, heerlijk buiten’?
Ik voel een NEE, maar om de relatie te willen pleasen zei ik laatst: ,,Ja , leuk”! En dan begint het gedonder.
De afspraak wordt verzet, dan weer uitgesteld en beide partijen blijven met een knagend gevoel rondlopen.
Er staat nog iets open, onafgewerkt. Beloofd en niet nagekomen. Jasses!
 
Ook beloftes aan mezelf kunnen me de das omdoen. In het verleden riep ik in oktober al: ,,op 1 januari stop ik ook met roken!” Tegen eind december was mijn humeur naar het vriespunt gedaald. Op 1 januari , heel vroeg in de ochtend, zocht ik stiekem naar peukjes in de vuilnisbak en rond het middaguur kocht ik bij een tankstation gretig een nieuw pakje.
Ik kom mezelf altijd keihard tegen wanneer ik niet naar mijn gevoel luister. Want dat liegt nooit en komt altijd uit. Het is bijna 1 januari, voor mij dus geen goede voornemens meer. Bij mij werkt het pas wanneer het van binnenuit komt.
Dan kost het geen energie en gaan de dingen als vanzelf.
 
 
 
De keuze is reuze...
 
Poeh! Het waren me de weken wel.
Hoedt u voor de uitspraak: ,,wat fijn dat alles zo lekker loopt ”, want voor je het weet staat de volgende uitdaging aan je deur te kloppen. Zo werkt dat hier in ieder geval. Niet erg, ik geloof namelijk heilig in ‘kracht naar kruis’.
Maar soms vloek ik weleens naar ‘ boven’ dat het wel even een tandje minder mag. De laatste tijd viel het me op dat onze dochter steeds stiller werd. Er werd gezucht en gemopperd als de wekker vroeg moest worden gezet.
Vorige week kwam onze zestienjarige lieverd eerder thuis van school dan verwacht. ,, Mam, ik zat in de klas en keek ineens om me heen en dacht: wat doe ik hier eigenlijk? Waar ben ik mee bezig? En toen ben ik naar huis gegaan”. ( oh wat herken ik dat van mezelf..)
Hierna volgde de ontlading en kwam het hoge woord eruit: deze opleiding past helemaal niet bij haar en ze wordt er diep ongelukkig van. In een flits ging er van alles door me heen. De dure laptop, de boeken en hoe nu verder?
 
Maar voordat ik reageerde keek ik met mijn moederhart naar haar. Ik vertelde haar kalm dat ik erg trots op haar was omdat ze zo goed naar zichzelf geluisterd had. Tenslotte is dat het enige wat volgens mij belangrijk is in het leven. ( Los van enkele maatschappelijke verplichtingen die er nu eenmaal bij horen). Hierna ging er een zucht van verlichting ging door haar heen. Inmiddels hebben we een fijn gesprek op haar school gehad. Ook daar was het al duidelijk dat deze richting niet bij haar aansloot. Ze heeft een keuze gemaakt en die bleek niet te werken.
Op vijftienjarige leeftijd een passende vervolgopleiding kiezen is nu eenmaal geen kattenpis. Komende weken is onze puberdochter druk met het onderzoeken wat dan wel bij haar past. De school gaat haar hierin begeleiden. Een pittig klusje.
Mijn visie? Kijk vooral naar wat nu goed voelt. Er komen nog zoveel kansen en mogelijkheden voorbij.
 
Want voor het hele leven geldt: de keuze is reuze!