Caleidoscoop
 
De ketting van tijd
 
  

 

Genieten 

 

De kunst van genieten

zit ´m niet in rijk of duur

niet in een merk of een kuur

maar in een moment.

Soms tastbaar vaak klein 

dat je het gevoel geeft

even nergens anders

te willen zijn.

 

 

 
De ketting van tijd
 
Dagen rijgen zich als schakels aaneen
en vormen een ketting van tijd
met de opdracht voor iedereen:
'onderzoek alle schakels
en breek door die ketting heen!'
 
maar wìlt u de tijd wel kwijt?
kijkt u al verder
en ziet u de rode draad
die elkeen bij zich draagt,
waar hij ook gaat of staat?
 
de draad die zich als les ontpopt
zit ook in uw bestaan verstopt
evenals de sleutel van de tijd
die in uw binnenste huist
en u uit gevangenschap bevrijdt
 
niet meer vasthouden aan 't oude
aan dàt wat u zo zeer vertrouwde
en heilige huisjes af durven breken
dat is de sleutel op het slot
om  van uw mens-zijn los te breken
 
dan raakt u die ketting kwijt
doorziet u de illusie van tijd
grenzen zullen gaan vervagen
en als een vogel zo vrij vliedt u
door uw aardse dagen
 
zo dansend aan het zilv'ren koord
ontmoet u steeds een nieuwe poort
en bouwt u, met de tijd u hier gegeven
als een ware architect
aan uw stoffelijk èn geestelijk leven.
 
 
  
 
 
Een paar weken terug, vroeg mijn kleindochter: beppe, wil je kleertjes voor mijn pop maken?
papa zegt, dat jij dat kan
 
papa zegt, dat ik dat kan?
nou, dat weet ik niet hoor, of ik dat kan, zo gemakkelijk vind ik dat niet
zegt Vesper: dan knip je stukjes stof uit en die brei je aan elkaar en dan is de broek klaar, makkie toch?

Ze doet alsof ze een toverstokje in de hand heeft
Nou, zeg ik, beppe’s toverstokje moet nog veel leren, maar ik wil het wel proberen
Ik wist niet goed of ik daar wel zin in had, maar wilde mijn kleindochter ook niet teleurstellen…
 
Dus ging ik aan de slag
Dat was nog een hele ontdekking, patroontjes tekenen, knippen, passen en meten en maar weer opnieuw…
Het heeft me heel wat verknipte werkjes gekost, maar het resultaat is gelukte broekjes, rokjes en een jurkje.
Ik maakte het ene kledingstuk na het andere.
Het werd bijna productiewerk.
 
Tot ik een heel leuk stofje kreeg en dat ging niet met de naaimachine, de draad ging rijgen en de stof trok bij elkaar
Dan maar met de hand
En dat was een gewaarwording…
Omdat dat niet snel ging, voelde ik een enorme rust in mezelf en maakte ook minder fouten.
Mijn wezen trok aan de bel…..
Het was alsof ik thuis kwam en iets in me zelf zei: het hoeft allemaal niet zo snel, het hoeft niet vandaag af, het kan ook morgen wel
 
En een gedichtje wat ik ooit had geschreven, kwam naar boven…
 
 
De tweeling Slakkie Slijm en Slijmie Slak
glijden wat op hun gemak
over bladen
en langs paden
het gaat niet snel
maar ze komen er wel
zijn altijd op tijd
voor het slakkenontbijt
 
zo slakslijmeren ze voort
statig en ongestoord
waar hun pad eindigt en begon
kun je zien aan het spoor, glinsterend in de middagzon
 
 
 
Liever op de tuin
 
Zo als u wel weet ben ik geen poëet
ook geen dichter of rijmelaar
Nee liever op de tuin zoals u weet
daar wel altijd m`n woordje klaar
op de volkstuin in de grond wroeten
het liefst op blote voeten
 
 zaaien, piepers poten en bonen leggen
of een medetuinder gedag zeggen
ook daar maken we wel eens plezier
al drinken we daar geen bier
wel water, een kop koffie of thee
ook nemen we brood en fruit mee
om tijdens een half uurtje pauze
op het terrasje lekker te smousen
lekker achterover in een luie stoel
genieten van al dat frisse groen
 
soms houden we elkaar voor de gek
of hebben we een diepgaand gesprek
over allerlei dingen wereldwijd
ook wel over de wereld van de wijsheid
men vraagt dan wat is dat voor iets
gekscherend zeg ik: geen ritje op de fiets
het leven heeft verschillende horden
daarvan moet je je bewust worden
al moet je het soms flink ontberen
het is om van al je lessen te leren
 
 
maar kom allen weer aan het werk
door mijn grote tuin is m`n tijd beperkt
tot slot hoop ik dat m`n gedicht
mijn dagelijkse leven heeft belicht
 
.
 
 
 
Een lapje met stipjes, een stukje ribstof, nog zo’n lapje met stipjes, en een met een frisse effen kleur.
Ze vroegen er zelf om vastgehouden te worden, beleefd en verwerkt te worden. Dat doe ik maar wat graag in deze rustige tijd van vakantie en een beetje onderuit hangen bij de kerstboom.
Sommige stipjes wilden wel een krans van stralen. Al gauw vond ik dezelfde kleur borduurzij, wat zilvergaren en een rits: het feestje van simpele steekjes maken voor een kussen was al weer begonnen. Bij de haard met een glas warme thee en een kransje…. Alle lapjes geborduurd en wel konden aan elkaar. De rits zou qua kleur het mooist verstopt zijn in het lichtblauwe lapje, die het grootst was van alle vier. Maar nee, daar wilde ie niet zitten. Hij wou wel tussen de stippen en de strepen van de ribstof. Toe dan maar.
Ik weet niet hoe het bedoeld is, dus zeg het maar. Stip, rits, rib, stip zaten aan elkaar. Even strijken en toen werd het stil.
Het lichtblauwe lapje wilde er nog niet aan.
Wat heb je nodig om er wel aan vastgemaakt te worden?
Tijd.....
Tijd?
Ja, Tijd, maar dan in het Engels.
Hm, het gedicht Tijd kan ik misschien vertalen, dacht ik nog.
Nee, ik heb je wel horen denken! Dat moet iemand anders doen.
Oké, vraag ik wel aan zoonlief of hij dat even wil doen.
Dat deed hij, tussen de bedrijven door.
Maar ik merkte nog onrust en de naam van een goeie bekende kwam boven.
Tadaa! Daar kwam de saamhorigheid bovendrijven!
Ze vertaalde het stukje uit het gedicht, en het kreeg meer ritme en klank.
De sfeer klopt nu met de andere delen van het kussen.
 
 
Tijd
Als kwaliteit
Is op deze aarde
Van onschatbare waarde,
Maar als een mens zo blijft rennen
Leert hij nooit zijn mogelijkheden kennen

Tijd
Is kwaliteit
Om te huilen en te helen.
Weer te durven spelen,
Tijd om te bezinnen
En helemaal opnieuw te beginnen

Tijd
Is kwaliteit
Om te lachen en te dromen.
Omdat gister is geweest en morgen vandaag niet zal komen.
Om te ontdekken dat tijd een grens is die niet bestaat
En te beseffen dat het allemaal om gewaarwording gaat