Caleidoscoop
 
Als ik blijf doen wat ik altijd al deed……
 
 
Tijdens de samenkomst in november in Apeldoorn ging het over kleding.
Ik gaf aan dat ik, ondanks dat ik weet dat ik kritiek krijg, toch aantrek wat mij goed lijkt, sokken in sandalen, zwarte trui op blauwe sportkleding….
Het lijkt net alsof ik daarmee helemaal in mijn kracht sta, maar zo voelt het toch niet.
Het voelde meer van “waar bemoeien jullie je mee, ik bepaal zelf wel wat ik doe”.
Toen kreeg ik een verrassende reactie ”Jij hebt het heel sterk in je om vast te houden wat je gewend bent”. Dat was dus een reactie in een heel andere richting dan ik verwacht had.

Hoewel ik het voor wat betreft kleding niet zo herken, wordt mij dit natuurlijk niet zomaar aangereikt. En waarom zou het alleen op kleding betrekking hebben. Zaak dus om daar eens goed naar te kijken.
Eerlijk gezegd had ik het toch een beetje weg laten zakken. Tot dat ik bij mijn fysiotherapeut kwam voor een vervolgbehandeling en hem vertelde dat ik niet het gevoel had dat mijn klacht veel was veranderd na de vorige behandelingen.
Hij zei toen:  dan wil ik nu iets anders gaan proberen en gooide er vervolgens een uitspraak van Einstein tegen aan en zei: “Als je blijft doen wat je altijd al deed, dan zul je krijgen wat je altijd al kreeg”.

Die zin bleef me daarna voortdurend door het hoofd spelen en ik voelde dat het ook op een diepere manier voor mij bestemd was. Het was voor mij het tweede signaal dat ik er mee aan de slag moet.
 
Ik heb daar een kort verhaaltje over geschreven
.
Als ik blijf doen wat ik altijd al deed……
 
Als ik blijf doen wat ik altijd al deed,
dan zal ik krijgen wat ik altijd al kreeg.
Daar kom ik dus geen stap mee vooruit,
maar word ik juist in mijn ontwikkeling gestuit.
 
Als ik blijf doen wat ik altijd al deed,
dan zal ik krijgen wat ik altijd al kreeg.
Ik moet onderzoeken waarom ik iets doe,
misschien kies ik dan anders dan tot nu toe.
 
 
Als ik blijf doen wat ik altijd al deed,
dan zal ik krijgen wat ik altijd al kreeg.
Daarom wil ik nu voelen wat echt bij mij hoort,
welke keus mij zal passen en mij echt bekoort.
 
 Ja, ik wil nu voelen wat echt bij mij hoort,
welke keus mij zal passen en mij echt bekoort.
.
 
 
 
.
 
Gevoel is niet voor watjes
 
Dat wat gebeurtenissen met je doen
vraagt om moed om dat te durven ervaren,
het toe te laten wat je in je lijf merkt,
er niet voor aan de kant te gaan,
of zelfs om te keren en je bezig te houden met zoethoudertjes.
 
Wat is dat gevoel?
En heb je het lef om dat even te laten bestaan,
zodat je er helemaal doorheen kunt gaan?

Het vraagt moed om ook aan de buitenkant te zijn wie je werkelijk bent,
om een stukje van jezelf te ontdekken dat je nog niet kent.

Moed.

Gevoel is niet voor watjes.
 
 
 
De onderdanige dominee en de dominante onderdaan.
Wat valt er te zeggen wanneer de dominee onderdanig is en de onderdaan dominant is?
Misschien dat beide niet uit de verf kunnen komen, als ze niet zouden zijn ingestapt in de situatie waar het leven hen naartoe leidde?
De dominee zag het wel, in de eerste voorjaarszon: de kozijnen konden wel een likje verf gebruiken. Maar ja, hij had er zelf geen tijd voor, want hij was de hele week druk met de preek voor bereiden. “Daar gaat zoveel tijd in zitten”, verzuchtte hij, en keek peinzend naar de kozijnen.
De schilder uit het dorp kwam in volle vaart langs op zijn fiets, maar groette niet. Hij was onderweg naar een klant en had een grote bus verf onder zijn snelbinders, en een ladder op zijn schouder. Alle aandacht op de weg, en blijkbaar had hij nergens anders oog voor, want een overstekende hond kon hij nog maar net ontwijken.
‘als ik ‘m weer zie moest ik ‘m eigenlijk gewoon vragen of hij die klus voor mij wil doen’, dacht de dominee. ‘Maar ja, misschien zegt ie wel: nee, dát kan niet want mijn agenda is deze maand helemaal volgeboekt.’ Dat zou toch wel heel erg zijn, en hij voelde het schaamrood al naar zijn wangen stijgen...
Hè, ik kan het misschien toch wel zelf doen, dan hoef ik niemand te vragen. Dan ga ik gewoon ’s morgens gelijk met de kippen uit de veren en begin voor dag en dauw. Het schuren kan ik ’s avonds al doen als ik een uurtje langer opblijf. De schilder zou nog raar opkijken.

Aan het eind van de dag fietste de schilder fluitend huiswaarts. Ineens hield hij op met fluiten. Hij zag de afbladerende verf aan het huis van de dominee, de grote kieren die het houtwerk door de brandende zon had opgelopen. “Tjonge, daar zou ik een beste klus aan hebben. Eens even zien, er zit wit Ral 910 en donker groen 721 op. Daar heb ik nog genoeg van.”
Het was de dominee die stomverbaasd was toen hij op maandagmorgen geschuur hoorde aan zijn kozijnen. ‘Nou, ik hoef het hem gelukkig niet te vragen, want daar zag ik toch wel heel erg tegen op, dacht hij.’
Na een paar weken had de schilder de klus af en stuurde de gepeperde rekening naar de dominee.
En zo bleef alles bij het oude: de dominee onderdanig, en de schilder dominant.
 
 
 
 
Bouwmarkt
 
Zou je het leven als een bouwmarkt kunnen zien,
om in rond te lopen en waar je van alles en nog wat kunt kopen?
Nee, je hoeft er niet met geld te betalen, integendeel,
het is zomaar op te halen.
Alleen nieuwe dingen, welteverstaan,
want oude troep heeft afgedaan.
 
Het vraagt van je te bekennen,
dat je jezelf nog niet helemaal hebt leren kennen.
Al is het een klus, ook ik heb de beslissing genomen,
dan eindigt mijn weg vast ook in Rome!
Misschien kun je geld door aandacht vertalen,
oftewel door integere aandacht je leven laten bepalen.
Dus al dat ‘doe het zelf’ gedoe dat wordt gepropageerd,
dat dient toch ook in het leven te worden geleerd?
 
Want dat je het zelf moet doen, dat staat vast,
en soms voelt dat best als een last.
Maar het is ook best leuk om rond te neuzen,
wat weer helpt bij andere keuzen.
Al die ditjes en datjes en andere mensen,
maken dat ik op zoek ga
naar wat ík nou eens zou wensen.
 
 
 
Volharding en vertrouwen stuwen mij
steeds voort en dan weet ik dat
ik de stemvan mijn wezen heb gehoord
Zo kan deze bouwmarkt van het leven
mij eindeloos nieuwe materialen geven
 
 
 
 
het botst, het knettert
het spat en het spettert
het bonkt, het vonkt
want...
 door weerstand
komt vuur tot brand
 
het botst, het ketst
het verwondt, het kwetst
het hoost, het loost
en troost
het snoeit
maakt ruimte en groeit
 
 
 
Bewustwording
Na veel hindernissen in mijn leven,
is het nu de tijd om aandacht aan mij zelf te geven
Niet meer te hoeven werken,
wat mijn vrije tijd toch wat liet beperken
 
Al een tijd met pensioen,
bedenk ik per dag wat te doen
Gevoel geeft het vaak aan, dan ontstaat het spontaan
om bv heerlijk de natuur in te gaan.
Genieten van, waar ik vroeger geen oog voor had,
komt nu eens te meer op mijn pad
Als ik op mijn rug lig te mijmeren in het gras,
bedenk ik hoe het vroeger was

Mijn zelfbeeld heeft een verandering ondergaan,
‘ k ben blijer en meer in balans in het leven gaan staan
Ook meer bij mij zelf en door mijn innerlijke drang,
komt het proces kabbelend op gang.
Bewuster in het leven te staan,
in contact met je wezen, en daar mee leren om te gaan
waardoor er iets mooi's kan ontstaan

Dromen en beelden geven mij een andere kijk op... en in... het leven,
zonder mijzelf voorbij te streven.
Dankbaar voor de levenslessen die mij hebben leren inzien,
 leiden naar meer balans, vreugde, en vrijheid, wat ik als persoontje nu verdien!

 
 
 
Kwaliteit...
 
Het wil niet zeggen dat een menselijke kwaliteit
de weg naar een groter bewustzijn voorbereid
soms wordt het tegengestelde van de mens gevraagd
ook al lijkt dit misschien onzinnig en al te gewaagd
 
want neem nou de één die graag alles wil beredeneren
waar een ander misschien van gaat haperen en stagneren
of dat de ene mens steviger op zijn benen wil leren staan
terwijl de ander meer moet laten afglijden en laten gaan
 
het onderweg gaan naar wie je werkelijk bent
is een sprong in het diepe, een loslaten wat je kent
en zolang de proef niet op de som wordt genomen
zal een mens steeds hetzelfde blijven tegenkomen
 
maar als die rode draad uiteindelijk is begrepen
ontstaat er een open contact met het Weten
en kan de wáre kwaliteit, in het wezen ingebed
in al haar glorie in het volle licht worden gezet
 
 
 
 terug